تبليغاتX
دهکده عشق

When I first talked to you
I felt like I had known you forever,
telling you my problems
and what I didn't want ever.

You listened to me
I bet you thought I'd never end,
who would have thought
we would be the best of friends.

Over a period of time,
I got to know the real you.
A guy so charming and gentle,
with a heart so true.

You've survived your life
with me by your side.
I told you I'd never leave
because of the feelings I have inside.

There was a time
I wanted to explore,
what would have happened
if I would only open the door.

I know you
like no one I have ever known,
and sometimes I wonder
what do I do when we're alone?

So I have decided
time answers all.
If it is meant to be
time will remove the wall.

Standing between us,
holding us back,
allowing us to feel
It's the relationship that we lack.

I love the way we are together,
you can always make me smile.
Will it ever really be forever?
I guess I will have to wait awhile.

Time will reveal, what lies ahead
but always remember
what I have said.
Meeting you has changed my life
and I really love you so,
the feelings I feel for you
I am never letting go.
Remember me always
and I will too.

I will always think of
me and you.



پنجشنبه نهم خرداد 1387 |
                       رفیق من، سنگ صبور غمهام، به دیدنم بیا که خیلی تنهام..
                       هیچکی نمی دونه چه حالی دارم، چه دنیای رو به زوالی دارم..
                       مجنونم و دلزده از لیلیا، خیلی دلم گرفته از خیلیا..
                      نمونده از جوونیام نشونی، پیر شدم، پیرِ تو ای جوونی..
                       تنهای بی سنگ صبور، خونه ی سرد و سوت و کور،
                       توی شبات ستاره نیست،
موندی و راه چاره نیست..
                       اگرچه هیچ کس نیومد، سری به تنهاییت نزد،
                       اما تو کوه درد باش، طاقت بیار و مرد باش...

 


یکشنبه پنجم اسفند 1386 |

عکس

 
 
         

 

       

        



پنجشنبه دوم اسفند 1386 |

اگه دو تا مرد طالب يه زن باشن توي مملکتهاي مختلف چي به سر اين سه نفر مياد؟

توي ژاپن: جوان اولي از عشق جوان دومي نسبت به دختر محبوبش متاثر ميشه و خودکشي مي کنه جوان دومي هم از مرگ همنوع خودش اونقدر اندوهگين ميشه که خودکشي مي کنه بعدش براي دختر ژاپني هم چاره اي جز خودکشي نيست.

توي اسپانيا: مرد اولي توي دوئل ، مرد دومي رو از پاي در مياره و با زن محبوبش به آمريکاي جنوبي فرار مي کنن.

توي انگلستان: دو تا عاشق با کمال خونسردي حل قضيه رو به يه شرط بندي توي مسابقه ء اسب سواري موکول مي کنن اسب هر کدوم برنده شد ، معشوق مال اون ميشه.

توي فرانسه: خيلي کم کار به جاهاي باريک مي کشه دو تا مرد با همديگه توافق مي کنن که خانم مدتي مال اولي و مدتي مال دومي باشه.

توي استراليا: دو تا مرد بر سر ازدواج با معشوق مشترک سالها مشاجره مي کنن اين مشاجره اونقدر طول مي کشه تا يکي از طرفين پير بشه و بميره ، يا از يه مرضي بميره اونوقت اونکه زنده مونده با خيال راحت به مقصودش مي رسه.

توي قفقاز: جوان اولي دختر محبوب رو بر مي داره و فرار مي کنه دومي هم دختر رو از چنگ اولي مي دزده و پا به فرار مي ذاره باز اولي همين کار رو مي کنه و اين ماجرا دائما تکرار ميشه.

توي نروژ: معشوقه ی دو مرد براي اينکه به جدال و دعواي اونها خاتمه بده خودشو از بالاي ساختمون مرتفعي ميندازه پايين و غائله ختم ميشه.

توي آفريقا: قضيه خيلي ساده ست و جاي اختلاف نيست دو تا مرد ، زني رو که مي خوان عقد مي کنن و علاوه بر اون ، بيست تا زن ديگه هم مي گيرن.

توي مکزيک: کار به زد و خورد خونيني مي کشه و يکي از طرفين کشته ميشه ولي بعدش اونکه رقيبش رو کشته از دختر مورد نظر دلسرد ميشه و دخترک بي شوهر مي مونه.

توي آمريکا: حل قضيه بستگي به زن داره و هر کس رو انتخاب کرد با اون ازدواج مي کنه.

توي ايران: فقط پول موضوع رو حل مي کنه پدر و مادر دختر مي شينن با همديگه مشورت مي کنن و خواستگاري که پولدار تر و گردن کلفت تره رو انتخاب مي کنن عاشق شکست خورده اگه توي عشقش جدي باشه يا بايد خودشو بکشه يا رقيب رو از ميدون به در کنه يا افسردگي مي گيره .

   


پنجشنبه دوم اسفند 1386 |

              

 

 

                  

 

           ـ-ـ-ـ- نظر یادتون نره ـ-ـ-ـ-

 

 



چهارشنبه یکم اسفند 1386 |

 
 

گفتم بمان ! نماند

بیا واز خیر خواندن خواب و تعبیر ترانه ام بگذر
تو که از بادیه ی بادها برنمی گردی
دیگر چه کار به کار عطر گلاب گریه های من داری ؟
بگذار شاعری
در این سوی سیاهی مدام خواب تو را ببیند
مگر چه می شود ؟
چه می شود که هی بگویم بیا و نیایی ؟
من به همکلامی با کاغذ
و همین عکس سیاه و سفید قاب خاتم راضیم
تو رضایت نمی دهی ؟
باور کن گریستن تقدیر تمام شاعران است
کوچه را ببین
هنوز آن غول زیبا در مهتابی خاموشی خود می گرید
آنسو ترک زنی تنها در غربت آینه
و این سو شاعری از اهالی آفتاب
دیگر به کجای ابرها بر می خورد
که من هم بی امان برای تو ببارم ؟
می بخشی ! گلم
همیشه می خواستم بی علامت سوال برایت بنویسم
اما اضطراب تپش های ترانه که مهلت نمی دهد
دیگر برو !
دل نگران هم نباش
شاخه ی شعر هیچ شاعری
در شن باد بغض و شب بیداری ریشه نخشکانده است
من هم پیش از پریدن پروانه ها نخواهم مرد
قول می دهم فردا
کنارهمین دفتر خیس منتظرت باشم
در هر ساعت از سکوت ترانه که بیایی
مرا خواهی دید
قول می دهم

 



چهارشنبه یکم اسفند 1386 |

 
 
 

 

 

 

تنها

     من پر از وسوسه عاشقی کردن بود       

                                   تو پر از دل دله رسوایی دل کندن بود

                                                          من پراز حس قشنگ بودن کنار تو     

                                                                             تو پر از هوای سرد بی خبر رفتن بود

           سهم تو از من و دل  دلم ولی بی من بود      

                           سهم من از تو فقط یه گوشه جون کندن بود

                                                  زدمش شکستمش کندم و انداختم دور

                                                                       حیوونی خسته دلم تو راه برگشتن بود

           این من و ماه و شب و دشت اقاقی هامون  

                                       این تو و شعر غم و قصه بی فردامون

                                                       این من و یاد تو چشمای لبریز از اشک

                                                                              این تو شرم نگاه و لکنت حرفامون

          این من و شوق رسیدن با تو به آسمون

                     این تو و رفتن به یه سرزمین بی نشون

                                             این من و سادگی و عشقی که اندازه نداشت

                                                                        این تو و تنها گذاشتن من بی همزبون



چهارشنبه یکم اسفند 1386 |

 
 

              

        ديگه به شونه هام تکيه نكن من از خودت خسته ترم...

                                     مـا که بـه هم نمي رسيم , بسه ديگه بـذار بـرم..

       کي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت کنم؟...

                                   حيف تو نيست, کنج قفس چادر غم سرت کنم؟...

       مـن نـه قلنـدر شبـم , نـه قهـرمـان قصـه هـا...

                                  نـه برده ي حلقه به گوش , نه ناجي فرشته ها...

       تـو ايـن دو روز زنـدگـي , شبيـه مـن فـراوونـه...

                                يه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه...

        من عاشقم همين و بس , غصه نداره بي کسي...

                               قشنگي قسمت ماست که ما به هم نمي رسيم

 



چهارشنبه یکم اسفند 1386 |